Vlieg met me mee

Mijn echtgenoot zegt altijd dat partners ook elkaars beste vriend moeten zijn. En pas op, ik kan dat alleen maar beamen. Buiten dat we kinderen hebben, een huishouden runnen, elkaar eeuwige trouw beloofden (daar ben ik de mist ingegaan, dat geef ik toe), dat we elkaars 'praatpaaltje' moeten zijn, dat we elkaar moeten 'nemen' zoals de andere is (daar gaat hij de mist in), enz...moeten we dus ook elkaars beste vriend(in) zijn. Maar net dat gevoel ben ik de laatste maanden verloren. Aan een beste vriend wil ik me graag blootgeven, wil ik graag mijn aller-raarste gedachten-kronkels vertellen, maar ik wil hem ook kunnen zeggen wat me dwarszit in onze 'vriendschap' en wat ik toch graag een beetje anders zou willen zien.

Ik heb me blootgegeven , vind dat ik (bijna) altijd eerlijk ben geweest....maar ik durf niet meer. Mijn fouten en zwakheden heb ik de laatste weken regelmatig terug te horen gekregen, op een groffe , pijnlijke manier zelfs. Als ik hem zeg wat me stoort aan hem, dan is dat voor hem pure kritiek. Dan krijg ik het verwijt dat ik nooit tevreden ben, dat ik altijd bezig ben met oude koeien terug uit de sloot (gracht) te halen. Of zoiets.

En na de zoveelste discussie duikelen we ons bed in, staan we 's ochtends op en is (voor hem althans) alles weer vergeten. Een nieuwe dag, een nieuwe start, een propere lei!

Awel en ik kan het niet meer, ik heb het er zo moeilijk mee! Bedankt voor jullie reacties op vorige postjes. Als ik die lees dan besef ik dat dit niet kan blijven duren. Een beslissing van zijn kant zit er nog niet direct aan te komen (denk ik), dus zal het de mijne worden vrees ik. Alleen weet ik nog niet wanneer of hoe! Moeilijk hoor om uit te leggen aan iemand die zogezegd wel gelukkig is, dat hij dat eigenlijk niet is. Dat mijn definitie van 'beste vriendjes zijn ' blijkbaar toch anders is. Dat ik terug de partner wil die wel mijn soulmate was, waar ik uren mee kon lachen, die al mijn geheimpjes kende, waar ik bij wijze van spreken bijna helemaal inkroop als we 's nachts tegen elkaar lagen, die ik amper een dag kon missen, die ik zijn vrijheid gaf als dat nodig was én andersom...... die partner ben ik kwijtgeraakt een paar jaar geleden. En volgens hem is dat allemaal mijn schuld. Mijn schuld omdat ik het ergens anders moest gaan zoeken (duh!!) Maar mag hij daarom zo grof en afstandelijk zijn (en blijven)?

Zucht!

Vrijdagavond besloot ik nog eens een gesprek aan te gaan met mijn ventje. Voor de zoveelste keer zei ik hem dat dit geen gezonde situatie is, dat ik niet gelukkig ben, dat het geen zin heeft elkaar constant aan te vallen en onmiddellijk in de verdediging te schieten als den andere zijn mond opendoet. Ik vind dit niet leefbaar.

Aan het draaien van zijn ogen en de zucht die volgde, kon ik al afleiden dat hij hier niet echt veel zin in had. Hij vindt niet dat er echt een probleem is. Het feit dat ik niet gelukkig ben en defensief reageer op alles wat hij zegt , dat komt door mij. Als ik nu eens zou stoppen met alles 'kapot te denken', dan waren we al een heel eind op weg om terug een gelukkig koppel te worden.

Daar stond ik weer, kalm vanbuiten, inwendig kokend omdat ik gewoon niet kan of wil begrijpen dat hij hier niets aan wilt veranderen. We doen praktisch niets meer met ons tweetjes, we raken elkaar amper nog aan, we hebben voor 't minste van die rotdiscussies. Maar hij is content. En ik niet. Punt uit. Gedaan gesprek. Laat het weekend dan maar beginnen zeker; met de routine van elke week, met de was en de plas.

Maar wat doe ik? Ik vlucht. Hij heeft zijn wekelijkse vriendenavond op dinsdag. Awel dan ben ik vanaf nu ook een avond per week weg. Dat zijn dus al twee avonden minder om te kunnen ruzie maken. Hij kijkt tv, ik lees ondertussen. Hij wilt nog een laatavondfilm zien, ik ga slapen. Hij kruipt eens vroeg onder de wol, ik kijk nog een paar afleveringen van Six feet under. 

Soms vraag ik me af hoe of waar dit moet eindigen. Soms hoop ik dat hij mijn vluchtgedrag zo beu wordt dat hij zelf ook eens wakker schiet! Djezes, dit is een uitzichtloze situatie aan het worden.

Twee maanden geleden dat ik hier iets geschreven heb. Een drietal weken terug wilde ik iets neerpennen, maar was ik toch wel mijn wachtwoord vergeten zeker! Ik geraakte dus mijn eigen blog niet 'op'. Hoe stom kan je zijn? Neen, ik mag mezelf zo niet neerhalen. Het is niet stom van mij, het is gewoon 'typisch' mij, dat is het! Als je voelt dat je leven een chaos aan het worden is, dan wordt de inhoud van je hersenpan dat blijkbaar ook. En dan krijg je van die dingen. Dan stop je de charcuterie in de diepvries, je poetst je tanden (bijna) met scheerschuim, zet 's ochtends koffie met enkel water en een filter, je laat je bankkaart in een geldautomaat zitten, je vergeet de verjaardag van een vriendin of je vergeet paswoorden. Meer is het echt niet !!

Het is de voorlaatste dag van het jaar en ik begin het een en ander te 'overdenken'. Dan kom ik tot de conclusie dat ik eigenlijk niet happy ben. Mijn naïviteit van een paar jaar geleden (toen ik  aan mijn partner mijn scheve schaats vertelde) is me heel zuur opgebroken de laatste maanden. Vandaar ook mijn afwezigheid hier in blogland. Ontrouw kan een relatie redden (heb ik eens ergens gelezen!!), en ik dacht dat het onze relatie min of meer terug positieve energie had ingeblazen. Maar hoe meer tijd er overheen gaat, hoe moeilijker het aan het worden is voor mijn ventje. Bij de minste discussie krijg ik terug verwijten naar mijn hoofd geslingerd.

Ok , ik was fout, ik had mijn gevoelens een halt moeten toeroepen. Ik had veel eerder aan de alarmbel moeten trekken thuis. Ik had mijn verstand moeten laten zegevieren. Ik voelde me schuldig in het kwadraat. Maar is het nu zo. Ik kan de klok jammer genoeg niet meer terugdraaien. Maar moet ik daar , na al die tijd, nog dagdagelijks voor gestraft worden?

Ik ben het beu. Ik ben (voorlopig) moegestreden. De eindejaars-sfeer is bij ons dus beneden alle peil. Wat het nieuwe jaar gaat brengen, awel ik wil het gewoon nog niet weten. Wat ik wel weet is dat ik terug meer tijd ga maken voor dit dagboek. Voorlopig weet niemand van mijn vrienden/kennissen/collega's/familie van dit virtuele-dagboek-bestaan af. En laat dat aub zo blijven, dan kan ik tenminste 'ergens' gewoon eerlijk zijn. Oeps, ik lieg, één toffe madam die ik ken komt hier ook lezen...en bij deze beloof ik haar plechtig dat ik haar in 2010 niet meer ga verwaarlozen (foutieve woordkeuze).

.....en dus begonnen we met onze gezinnen af te spreken. We gingen uit eten samen, we fuifden, we gingen een week samen op verlof, enz... Ik genoot van de aandacht, van het feit dat ik 'hem' zo nog meer kon zien. We wisselden veelzeggende stiekeme blikken, we raakten elkaar dikwijls 'toevallig' aan...elke minuut dat we alleen waren vielen we in elkaars armen en knuffelden. Dit was slecht, heel slecht, maar het voelde zo verdomd goed aan.

Mijn man begon te merken dat er iets aan de hand was. Hij overviel me soms met de gekste vragen. Maar hij haalde 'hem' en zijn vrouw meer en meer aan om dingen af te spreken, dus ik dacht dat ik me vergiste, en dat hij toch niets doorhad. Achteraf bleek het zijn tactiek om achter de waarheid te komen. Op een avond waren we op een concert en 'hij' stond heel de avond naast mijn ventje terwijl zijn vrouw en een vriendin een paar rijen verder stonden. Ik voelde me onnozel. Ik besefte ineens dat mijne wederhelft het wel wist, en ik zag hoe 'hij' een toneelstuk opvoerde om heel onschuldig over te komen.

Toen we thuis kwamen heb ik het gezegd tegen mijn man. Ik kon niet langer zwijgen. Ik huilde toen hij zei dat hij het al die tijd geweten had. Hij zei dat hij onze verliefde blikken wel gezien had, maar dat hij niets durfde te vragen uit angst voor het antwoord. Hij was razend (uiteraard). Hij wilde weten 'waarom' ik verliefd was geworden, en waarom ik het hem niet eerder had gezegd. Gek misschien, op dat moment was ik opgelucht.

'hij' was niet zo blij met het feit dat ik dit 'openbaar' had gemaakt. En wat er op een bewuste zondagavond gebeurde, heeft bij mij  al het vertrouwen in anderen doen verliezen. Twee jaar aan een stuk hadden wij 'iets' gehad, hadden we dagelijks op de een of andere manier contact, spraken we stiekem af, sms'ten we tegen honderd in 't uur, chatten we tot in de vroege uurtjes....En 'hij' ontkent. Hij belde die avond naar hier en zei tegen mijn ventje dat ik alles verzonnen had, dat het waarschijnlijk een onverwerkt verdriet van mij over onze jeugdliefde was. Kortom, hij wist echt niet waar ik het haalde om zoiets te zeggen.

Ik voelde me klote, ik werd vlakaf verraden door degene die ik zo graag was gaan zien. Degene waar ik me goed bij voelde, die me deed lachen, me terug liet voelen hoe zalig 'knuffelen' nu weer  was. Ja, misschien had ik ooit mijn huwelijk voor hem opgegeven, ik denk het wel.

Maar blijkbaar had ik me heel serieus vergist. Hij is iemand die recht heeft op zesendertig oscars als beste acteur. Hij speelde de verliefde, ongelukkige, zachte,grappige, tedere minnaar...Hij speelde die rol zolang het hem uitkwam, en van de ene minuut op de andere werd ik een leugenaar, een serpent dat hun huwelijk wilde kapot maken....

Ik heb hem achteraf nog een paar keer gezien. Ik probeerde te achterhalen waarom hij me dit heeft aangedaan. Ik wilde horen van hem dat ik me zijn liefde voor mij niet had ingebeeld. Ik wilde nog een heel klein beetje gevoel zien bij hem. Maar niets van dat. Keihard!

Dit overkomt me nooit nooit meer... ik heb zelfs nu nog moeite om andere mensen te vertrouwen ! Ik ben razend op mezelf, maar nog bozer op hem!

En toch..........................

Bangelijk nummer.......!!!!

Soms kan ik me zo een onnozel mens voelen, als ik terugdenk aan die 'overspel'periode! Zoals de laatste dagen.... zondagavond hebben mijn ventje en ik de film 'loft' nog eens gezien. Het gegeven is bangelijk eigenlijk ; een aantal vrienden die een loft 'delen' om er in alle rust te kunnen vertoeven met hun minnaressen. Eigenlijk wel een aanlokkelijk idee, al zou het niets voor mij zijn, een dubbelleven leiden is niets voor mij (been there, done that ) In die film gaat het echt om oppervlakkige contacten en seks. De problemen beginnen pas als er een van de partijen verliefd dreigt te worden.

Vanavond waren mijn ventje en ik in Antwerpen om er te gaan eten in een Italiaans restaurant op 't Zuid, en we wandelden voorbij de desbetreffende loft uit de film. En toen ik daar zo liep met mijne man, heel dicht tegen elkaar omdat het koud was, en  we achteraf heel gezellig in dat restaurantje zaten te gniffelen en te sjouwelen...dan voelde ik me plots een 'rund' ....een onnozel trees die dacht dat ze in iemand anders 'de ware' zag .... Terwijl 'hij' het enkel zag als een avontuur, een sleurdoorbrekend tijdverdrijf....maar spijtig genoeg was ik de enige die dat niet doorhad toen...dat verliefdheid 'blind' maakt is dus geen fabeltje.

En ik die dacht dat het mij nooit kon overkomen. Ik was een flirtkip...dat wel, maar meer dan dat ook niet. Maar toen ik 'hem' bijna drie jaar geleden terug tegenkwam, we gezellig keuvelden tot in de vroege uurtjes, we gsm nummers en email adressen begonnen uit te wisselen...op dat moment was ik 'verkocht', al maakte ik mezelf wijs dat we in het begin gewone vrienden waren. Als ik thuis een discussie had, of ik had zever op het werk, dan mailde ik hem en vroeg hem om raad. En vice versa. Maar wanneer je je gsm dwangmatig in de gaten begint te houden, wanneer je als je naar je pc zit te staren, zit te wachten op een 'you've got mail' berichtje rechts onderaan het scherm...dan is het geen gewone vriendschap meer! We waren verliefd, en dat was een zalig gevoel.... ik liep op wolken en kon ogenschijnlijk de hele wereld aan. Dat ik als een kip zonder kop in mijn ongeluk aan het lopen was, tja...dat wist ik natuurlijk niet. Ik was gelukkig in mijn gezin met man en kinderen én ik had een vriendje 'buitenaf', die mij terug het gevoel gaf dat ik een aantrekkelijke madam was.

Hij kende mijn ventje nog van vroeger en ik had ook al wel eens een babbel aan de schoolpoort met zijn vrouw gedaan.
"Zou het niet leuk zijn moesten we eens iets met onze gezinnen afspreken" vroeg hij op een gegeven moment. Bwa..ik vond dat maar een raar idee, maar ja waarom ook niet eigenlijk? Dan konden we elkaar toch weer wat meer zien, en dat was toch het enige wat telde, niet?

Stel dat ik de klok een jaar of drie zou kunnen terugdraaien? Wat zou ik dan anders gedaan hebben? Zou ik op die bewuste avond naar 'dat' café gegaan zijn? Neen, ik was dan  beter thuis gebleven. Ik had uren kunnen telefoneren vanuit mijne luie zetel met mijn vriendin ipv in 'dat' café af te spreken, en 'hem' terug tegen te komen. Dan was ik niet verliefd geworden , hadden we niet maandenlang 'van de planeet' geweest en hadden we niemand ongelukkig moeten maken. Dat had ons heel wat geruzie, gediscussieer, gehuil en grijze haren kunnen schelen.

Maar ik kan de klok niet terugdraaien. Het ruzieën en de discussies zijn gelukkig al wat minder. Huilen doe ik als niemand het ziet en mijn grijze haren kleur ik regelmatig bij.

Hij was mijn eerste 'lief', al hield dat toen niet veel in. Toen ik 15 was hebben we een paar keer gekust en ik vond hem toen vooral supergrappig. Hij woonde met zijn ouders en broer vlakbij ons. Onze mama's babbelden af en toe als ze elkaar tegenkwamen in 't dorp en we hadden wat gezamenlijke vrienden, meer niet.

Als je altijd in hetzelfde dorp blijft wonen, kom je elkaar natuurlijk af en toe wel eens ergens tegen. Meestal bleef het gewoon bij een vriendelijke 'goeiendag', en toen we alletwee kinderen kregen, ging het meestal over hen. Ik herinner me een jaar of zeven geleden toen de directeur van de kleuterschool waar onze kinderen gingen, met pensioen ging. De kleuterjuffen hadden een fuif in elkaar gestoken en alle ouders mochten ook komen. Ik had afgesproken met een paar andere moeders om er naar toe te gaan. Mijn ventje bleef thuis bij de kinderen.
'Hij' was er ook.  Op het einde van de avond raakten we aan de praat en het 'klikte' direct. Toen de fuif afgelopen was vroeg hij of ik nog mee iets ging drinken in 'het' café. (datzelfde café  waar ik hem een paar jaar later terug zou ontmoeten). Ik had heel veel zin om 'ja' te zeggen , maar ik deed het niet. Toen ik naar huis reed dacht ik nog na over de vanzelfsprekendheid van onze babbel en over het goede gevoel dat dat bij me gaf.

Zou het me deze keer lukken? In het verleden had ik al eens een blog. Toen vond ik het super plezant dat er zoveel mogelijk mensen die ik kende kwamen lezen. Maar dat wat ik dus in het begin leuk vond, werd al gauw een hindernis om hier te komen schrijven. Ik wilde bepaalde zaken van me 'af' schrijven. De laatste jaren lijkt mijn leven wel een soap te zijn geworden. Ik ben reeds jaren bij mijn huidige partner, maar een paar jaar geleden werd ik verliefd. Verliefd worden wanneer dat niet mag is vervelend. Nog vervelender kan het worden als diegene waar je verliefd op bent, dat ook is op jou. Je loopt op 'verboden' wolken en beseft begot niet waar je mee bezig bent. Of ik maakte knallende ambras met een vriendin. En nog zoveel meer zaken die mijn leven verknallen of net heel mooi maken.
Ik ga het dus proberen. Ik ga proberen te zwijgen tegen kennissen over deze blog. Misschien dat ik dan eindelijk bepaalde zaken ga kunnen neerpennen én begrijpen. Is dit raar?
Voor mij niet.